Instalacja kolektorów słonecznych w Polsce, zorientowana w kierunku południowym, z nachyleniem ok. 30-40° do poziomu, zapewnia w przekroju rocznym najwyższe uzyski energii. Ale nawet przy wyraźnych odstępstwach od takiego ustawienia (południowy wschód do południowego zachodu, nachylenie 25-70°) zmniejszenie napromienienia jest nieznaczne dla możliwości zastosowania kolektorów słonecznych

Bardziej płaskie położenie jest korzystne, jeżeli powierzchni kolektora nie można zorientować na południe. Tak więc instalacja kolektorów słonecznych z nachyleniem kolektorów 30° nawet przy orientacji 45° na wschód lub zachód od południa, zapewnia jeszcze uzysk równy prawie 95% uzysku optymalnego. Nawet przy orientacji wschodniej lub zachodniej uzysk sięga do 85%, jeżeli nachylenie dachu mieści się w granicach 25-40°.

Korzyścią z bardziej stromego ustawienia powierzchni kolektora jest bardziej równomierne zaopatrzenie w energię w skali roku. Należy jednak unikać kątów nachylenia mniejszych od 20°, gdyż wtedy nasila się zanieczyszczenie pokrycia kolektora.

Wpływ orientacji i nachylenia na napromienienie.

Kąt nachylenia α jest kątem między poziomem a powierzchnią kolektora słonecznego. Przy montażu na dachu spadzistym kąt nachylenia narzucony jest przez nachylenie połaci dachu. Największą ilość energii absorber może wchłonąć wtedy, gdy płaszczyzna kolektora jest prostopadła do kierunku promieniowania słonecznego.

Zorientowanie kolektorów z kątem nachylenia α.

Azymut określa odchylenie płaszczyzny kolektora od kierunku południowego; przy płaszczyźnie kolektora zorientowanej na południe azymut = 0°. Ponieważ napromieniowanie jest najintensywniejsze w porze południowej, kolektor winien być zorientowany możliwie na południe. Dobre wyniki uzyskuje się jednak także przy odchyłkach azymutu do 45° na wschód lub zachód. Konieczność większych odchyleń można skompensować niewielkim zwiększeniem powierzchni kolektorów.

Przykład – Azymut 15° na wschód.